عدنانىّ و قحطانىّ آن را تأييد كرده است . « هر قبيله‌اى از عرب را كه مىشناسيم ، از يمانى و بكرى و مضرى ، همه در خون آل على ( ع ) شريك‌اند . همان‌گونه كه مقسّم گوشت نحرشده‌ى مسابقه‌ى قمار ، در سهم آن شركت دارد » . آل على ( ع ) را حميّت از دين خدا به سوى مرگ كشاند ، تا آنجاكه زندگى ذلّت‌بار را نپذيرفتند ، مرگ عزّتمند را استقبال كردند و جان‌هاى پاكشان از اين دنياى زودگذر روى برتافت . آن عزيزان ، از هيچ جام شهادتى ننوشيدند مگر آن‌كه شيعيان و نزديكانشان نيز از آن چشيدند . هيچ نوعى از دردها و رنج‌ها به آنان نرسيد ، جز آنكه به ياران و پيروانشان نيز رسيد . عصر عثمان عثمان بن عفّان 25 ، شكم عمّار ياسر 26 را در مدينه لگدكوب كرد ، ابو ذرّ 27 را به ربذه 28 تبعيد كرد و عامر بن عبد قيس 29 تميمى و اشتر نخعى 30 و عدىّ بن حاتم طائى 31 را مجبور به جلاى وطن كرد . همين‌سان عمر بن زراره 32 را به شام و كميل بن زياد 33 را به عراق فرستاد و بر كعب 34 ستم كرده و او را به نقطه‌اى دوردست افكند . با محمّد بن حذيفه 35 دشمنى كرد و به كينه با او رفت و دست در خون محمّد بن سالم 36 فروبرد و با كعب ذى الخطبه 37 كرد آنچه كه كرد ! عصر بنى اميّه فرزندان اميّه ، بر روش او گام نهادند و كمر به قتل مخالفان بستند و به حيله و خدعه به جان كنار نشستگان هم افتادند . در اين سركوبى همه‌جانبه ، نه مهاجران 38 ، جان سالم به در بردند و نه انصار 39 ، از خطر رستند . آنان نه از خداوند ، بيم مىكردند و نه از مردم ، شرم داشتند . - فراتر - بندگان خدا را به بندگى مىگرفتند و مال خدا را غنيمت مىپنداشتند و در بين خود به چرخش درمىآوردند . خانه‌ى خدا - كعبه - را ويران مىكردند و اصحاب پيامبر گرامى ( ص ) را به بندگى مىگرفتند . نماز واجب يوميّه را